محصولات شیشه ای عملیات حرارتی، اعم از تقویت شده یا تمپر شده، به روشی بسیار مشابه با استفاده از تجهیزات پردازش مشابه تولید می شوند. به طور خلاصه، شیشه تا حدود 1200 درجه فارنهایت (650 درجه سانتیگراد) گرم می شود و سپس با فشار خنک می شود تا فشار سطح و/یا لبه در شیشه ایجاد شود. با کنترل سرعت خنک‌سازی است که تعیین می‌کند که آیا شیشه تقویت شده یا گرما است. برای تولید شیشه سکوریت، خنک‌کاری بسیار سریع‌تر انجام می‌شود، بنابراین فشار سطح و/یا لبه بالاتری در شیشه ایجاد می‌شود. برای تولید شیشه مقاوم در برابر حرارت، خنک شدن کندتر است و فشردگی حاصل در شیشه کمتر از شیشه کاملاً گرم شده و در عین حال بیشتر از شیشه آنیل شده است. الزامات مشخصات استاندارد صنعتی برای شیشه های حرارتی تقویت شده و حرارتی در ASTM C1048 "مشخصات استاندارد برای شیشه های مسطح عملیات حرارتی - نوع HS، نوع FT پوشش داده شده و شیشه بدون پوشش" آمده است.
به دلیل فشردگی در شیشه، شیشه مقاوم در برابر حرارت تقریباً دو برابر شیشه های آنیل شده با همان ضخامت قوی است. شیشه سکوریت شده تقریباً 4 تا 5 برابر قوی تر از شیشه آنیل شده با همان ضخامت است. به جز این افزایش در استحکام مکانیکی، سایر خواص شیشه از جمله انحراف شیشه بدون تغییر باقی می مانند.
چشمگیرترین و مهم ترین تفاوت بین شیشه مقاوم شده با حرارت و سکوریت در ویژگی های پس از شکست این دو محصول (یعنی الگوی شکست) است. اگر شیشه تقویت شده با حرارت بشکند، قطعات نسبتاً بزرگ خواهند بود و تمایل دارند تا زمانی که جدا شوند در سیستم لعاب باقی بمانند. از سوی دیگر، شیشه سکوریت به گونه ای طراحی شده است که به قطعات کوچک و تقریباً مکعبی بیشماری تبدیل شود. در واقع، این الگوی شکسته است که شیشه سکوریت را به عنوان یک ماده لعاب ایمن واجد شرایط می کند. با این حال، به دلیل الگوی شکست، شیشه سکوریت شده به احتمال زیاد سیستم لعاب را بلافاصله پس از شکستگی تخلیه می کند. متخصصان طراحی مسئول باید تمایل شیشه سکوریت به تخلیه دهانه در هنگام شکستگی را در نظر بگیرند و عواقب آن باید قابل قبول باشد. طرف های مسئول می دانند که همیشه احتمال شکستگی شیشه وجود دارد. بنابراین ساختار شیشه باید با احتمال شکستگی کم طراحی شود، معمولاً کمتر از 8 پانل در هر 1000 پانل، اما اگر شیشه شکسته شد، طراحی شیشه باید به گونه ای انجام شود که عواقب شکستگی قابل قبول باشد.
